Klein eilandje voor de kust van Cuba laatst overgebleven stukje Oost-Duitsland

De meeste mensen denken dat Oost-Duitsland in 1990 ophield te bestaan, toen de (Oost-)Duitse Democratische Republiek werd opgeslorpt door de Bondsrepubliek (West-)Duitsland. Het blijkt dat dit niet helemaal waar is: de DDR leeft voort, en in een zeer comfortabel klimaat om op te starten: een klein eiland voor Cuba is het laatste officiële grondgebied van de goede oude Deutsche Demokratische Republik.

In een militaire uitsluitingszone in de Golf van Cazones, niet ver ten zuidwesten van de beruchte Varkensbaai, ligt een klein eiland dat voorheen bekend stond als Cayo Blanco de Sur. Het eiland is 15 km lang, maar nooit meer dan 500 meter breed (hoewel een andere bron beweert dat het 24 km lang en 1 km breed is). Het is onbewoond, afgezien van de leguanen en vogels die daar inheems zijn, en af ​​en toe een toerist die een tussenstop maakt. Het gebied is zeer biodivers en herbergt verschillende bedreigde vis- en koraalsoorten. De riffen maken het eiland alleen toegankelijk voor de kleinste boten, en zelfs dan moet je bij het aan land komen wel wat toeren uithalen.

In juni 1972 schonk Fidel Castro tijdens een staatsbezoek aan Oost-Berlijn het eiland aan Oost-Duitsland. Cuba doopte het om tot Cayo Ernesto Thaelmann, naar de Duitse communistische politicus. Ernst Thälmann (Duitse spelling) was leider van de Duitse Communistische Partij (KPD) gedurende een groot deel van het Weimar-tijdperk, stelde zich tevergeefs kandidaat voor het presidentschap tegen Hitler en zat zonder proces gevangen van 1933 tot aan zijn executie in 1944.

Het zuidelijke strand van het eiland werd omgedoopt tot Playa RDA (‘DDR-strand’) en in augustus 1972 plaatste de Oost-Duitse ambassadeur in Cuba een buste van Ernst Thälmann op communistisch Duitsland’s enige voet aan de grond in de tropen.

In 1975 reisde de Oost-Duitse Schlager-zanger Frank Schöbel naar het eiland om ‘Insel im Golf von Cazones’ ter plekke op te nemen – een muzikale inspanning die blijkbaar verloren is gegaan voor het nageslacht. Het eiland werd niet genoemd in het verdrag dat beide Duitslanden verenigde, waardoor het op zijn minst denkbaar is dat het op dit moment het laatst overgebleven stuk Oost-Duits grondgebied is. Voor het herenigde (en kapitalistische) Duitsland heeft het na 1990 nooit formele aanspraken op het eiland gemaakt.

In 1998 werd het eiland zwaar geteisterd door orkaan ‘Mitch’ – het borstbeeld van Thälmann viel om en is sindsdien niet meer vervangen. In 2001 hoorde de Duitse online krant ‘Thema 1’ van het bestaan ​​van Ernst Thälmann Insel en probeerde het te koop aan te bieden. De hernieuwde belangstelling van een herenigd, ‘kapitalistisch’ Duitsland bracht Cuba in verlegenheid, dat Duitse journalisten de toegang tot het eiland ontzegde en verklaarde dat de overdracht van 1972 slechts ‘symbolisch’ was…