“Het was een gelukkige dag, waar wij Duitsers nog steeds dankbaar voor zijn”, aldus bondskanselier Olaf Scholz.

De Berlijnse Muur, gebouwd in 1961, stond 28 jaar lang aan het front van de Koude Oorlog tussen de Amerikanen en de Sovjets. De muur werd gebouwd door communisten om Oost-Duitsers af te snijden van de veronderstelde ideologische besmetting van het Westen en om de vloedgolf van mensen die Oost-Duitsland ontvluchtten, te stuiten.

Het had een strook van 156,4 kilometer door het hart van Berlijn en het omliggende platteland getrokken, en door de harten van veel van haar inwoners. Toen de grens echter 35 jaar geleden werd geopend, duurde het minder dan een jaar tot de hereniging van het land op 3 oktober 1990.

Tegenwoordig zijn er nog maar een paar stukken van de Muur over, voornamelijk als toeristische attractie.

Voor de jubileumviering op zaterdag creëerden de organisatoren van het evenement een tijdelijke muur van 5.000 posters, ontworpen door kinderen en volwassenen onder het motto “Wij houden de vrijheid hoog”, die een gestage stroom bezoekers trok, waaronder veel buitenlandse toeristen. Het staat langs een vier kilometer (2,5 mijl) lang stuk van de voormalige muur in het centrum van Berlijn.

De posters combineren de eisen van Oost-Duitse demonstranten tegen de communistische autoriteiten in het najaar van 1989, zoals vrijheid van meningsuiting, persvrijheid en vrijheid van reizen, met hedendaagse wensen en zijn gemaakt als onderdeel van workshops op scholen, kerkgemeenschappen, lokale kunstgroepen en culturele projecten.

“Houd de vrijheid in stand, want zonder vrijheid is alles niets”, zei de Berlijnse burgemeester Kai Wegner tijdens een officiële herdenkingsbijeenkomst met president Frank-Walter Steinmeier bij het monument van de Berlijnse Muur.

“Vrijheid en democratie zijn nooit vanzelfsprekend geweest”, zei de burgemeester, die waarschuwde dat beide momenteel van veel kanten worden aangevallen.

Zaterdagavond waren er 700 professionele en amateurmuzikanten die op verschillende podia langs de voormalige Muur synchroon nummers speelden.

Het bericht Veel feestvierders bij 35ste herdenking Val van de Berlijnse Muur verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

De negatieven van de verloren gewaande foto’s van fotograaf Don McCullin werden op een bijzondere wijze in 2010 gevonden, en worden momenteel in Berlijn tentoongesteld in ‘The Wall – Das Museum am Leipziger Platz‘.

Sir Donald (Don) McCullin (Noord-Londen, 9 oktober 1935) is een Britse fotograaf, vooral bekend van zijn oorlogsfoto’s. Hij begon met fotografie tijdens zijn diensttijd bij de RAF en begon zijn carrière in 1959. Hij maakte reportages in de belangrijkste conflictgebieden: Berlijn, Vietnam, Afghanistan, Beiroet en El Salvador, waar hij zwaar gewond werd. In 1978 maakte hij ook een fotoreportage over de armoede in Engeland.

Het bericht Verloren gewaande foto’s bouw Berlijnse Muur tentoongesteld verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

De vroege ochtend van 28 augustus 1983 begon hectischer dan de jongeren hadden gedacht. De vijf ontmoeten elkaar heel vroeg in de ochtend in de buurt van de Sint-Annakerk in Berlijn-Dahlem. Kevin Downing wordt verondersteld de activisten naar een verhuiswagen te leiden, waarin een waardevolle lading verborgen is. Uit angst om opgeblazen te worden, had hij het voertuig de dagen ervoor herhaaldelijk ergens anders geparkeerd.

Maar nu, op dag X, leidt hij de groep voor de derde keer langs dezelfde plek. Een vrachtwagen moet eigenlijk makkelijk te spotten zijn in de chique woonwijk. Een straat verder vinden ze hem eindelijk, de actie kan beginnen. “We dachten dat de politie ons constant in de gaten hield en ons meteen zou opsporen”, herinnert Gerd Leipold zich met een glimlach. “In werkelijkheid sliepen ze – net als de hele stad.”

De stad is Berlijn. Op 28 augustus 1983 nog steeds verdeeld in vier bezettingszones, werd de Russische sector afgesloten achter een Muur en prikkeldraad. Voor de activisten van milieuorganisatie Greenpeace is de frontstad precies de juiste plek om te protesteren tegen de wapenwedloop en kernproeven.

Leipold, destijds directeur van de sectie Duitsland, plant samen met een kleine groep vrijwilligers een spectaculaire campagne die wereldwijd de aandacht moet trekken. Een van de partijen is zijn vriend John Sprange, een voormalig kapitein van de Britse Royal Navy die al enkele jaren het bevel voert over het Greenpeace-schip ‘Rainbow Warrior’.

De ballonvaarders zijn geschokt
Het plan klinkt echter op het eerste gezicht eenvoudig: Leipold en Sprange willen opstijgen in een heteluchtballon in het westelijke deel van de stad en naar het oostelijke deel zweven. Aan de mand hangt een enorm spandoek: ‘Stop de kernwapenproeven’. Het idee ligt voor de hand, het luchtruim boven Berlijn is immers de enige plek waar je tegelijkertijd kunt protesteren tegen de vier kernmachten.

Maar als ze ballonvaarders om advies vragen, klappen ze in hun handen voor hun hoofd. Want Berlijn is een no-go area voor de burgerluchtvaart onder het bezettingsregime. En de veiligheidsdiensten reageren regelmatig uiterst gevoelig op een schending van dit taboe.

Daarnaast is een vlucht boven een dichtbevolkt gebied een van de disciplines die ervaren ballonvaarders het liefst vermijden – er zijn simpelweg te weinig mogelijkheden om te landen in geval van nood. Bovendien zijn het niet de avonturiers die beslissen welke route hun voertuig zal nemen, maar de wind.

Wachten op de juiste wind
Maar de milieuactivisten zijn niet ontmoedigd. Ze halen Karl Mecky Busemeyer over om hen de kunst van het ballonvaren te onderwijzen. Dit omvat uitgebreide voorbereidingen voor de start, de reis zelf en natuurlijk de landing – totdat elke beweging perfect is. De oefenlessen vinden plaats in de vroege ochtend en late avond. Een weiland in Aken, amper 50 meter van het hoofdbureau van politie, dient als oefenterrein. Als het regent, steken ze hun hoofd in onverteerbare literatuur over ballonwetenschap, meteorologie en luchtvaartwetgeving.

Er gaan twee maanden voorbij voordat de activisten zich geschikt voelen voor de staatsgreep. Verborgen in een verhuiswagen brengen ze de apparatuur naar Berlijn. Een slopend wachten begint omdat de wind altijd de verkeerde kant op waait. “Eerst wilden we heel graag op de Alexanderplatz landen of er in ieder geval overheen vliegen”, herinnert Leipold zich.

Nogmaals, de twee duiken in weerkaarten en analyseren de voorspellingen. Ondertussen oefenen Kevin en de anderen hun deel en verplaatsen ze altijd de verhuiswagen tussendoor. Het tijdvenster dat beschikbaar is om op te stijgen is klein: het aftellen begint na zonsopgang – tot half zes, want dan rollen de eerste jets in Tegel en Schönefeld in de start.

Vandaag of nooit
Eindelijk, op 28 augustus is het dan zover dat het weer en de windrichting goed zijn. Om 4 uur wordt de beslissing genomen: vandaag of nooit. De verwarring rond de parkeerplaats van de vrachtwagen zorgt voor de eerste adrenalinestoot. Toch bereikten de vijf Greenpeace-mensen de lanceerplaats bijna op tijd. Het is het voetbalveld achter de ijsbaan in de Berlijnse wijk Wilmersdorf. Ze gaan routinematig aan het werk. Twee mannen rollen de hoes uit, een derde zet een grote ventilator aan om er lucht in te blazen. Nu komt het gevaarlijkste moment. De brander voor het verwarmen van de lucht moet dicht bij de opening van de envelop worden geplaatst om effectief te zijn – maar niet zo dichtbij dat de ballonzijde vlam vat. De milieuactivisten kijken met angst naar het milieu. De brander en de ventilator maken een hels kabaal.

Na minder dan tien minuten zal de blauw glinsterende ballon geleidelijk recht komen te staan. “Een heel goede tijd”, legt de ballonleraar Busemann uit. “Het duurt meestal 20 minuten of meer.” Ondertussen kijken ook enkele toeschouwers naar het tafereel: journalisten van ‘Spiegel’, ’taz’ en ‘Stern’, die Greenpeace vooraf had geïnformeerd, zijn gekomen. De actie leeft immers van de reactie van het publiek.

Nu maakt de bemanning zich klaar om te vertrekken. Sprange en Leipold stappen in de mand, bevestigen de hoogtemeter, variometer en radio. Nog twee of drie vlammen en het voertuig begint langzaam de lucht in te klimmen. Opeens is alle drukte vergeten, “Trinity” zweeft geruisloos over de slapende stad. Van de wetshandhavers is net zo weinig te zien als van de luchttoezicht.

De activisten zijn een beetje verbaasd over de kalmte van de autoriteiten. Kort voor de start begonnen Greenpeace-mensen van het hoofdkantoor een grote uitzending om Oost en West te informeren over het protest. Maar afgezien van een paar verbijsterde vroege vogels die hun hond uitlaten op deze zondagochtend, beweegt er niets – zelfs niet als de ballon een half uur later de limiet bereikt. “We waren een beetje verbaasd dat zelfs de soldaten van de Muur niet opkeken”, zegt Leipold.

Nerveuze DDR-soldaten met hun vingers aan de trekker
We gaan verder in het zuidoosten, alleen jammer dat Alexanderplatz niet op de route ligt. De twee ballonvaarders hebben nauwelijks tijd om van het uitzicht te genieten, want de luchthaven Schönefeld is al in zicht aan de horizon. Ze besluiten een geoogst veld als landingsplaats te gebruiken. De ballon raakt zachtjes de grond aan, Sprange verwarmt de lucht met de brander alleen zo sterk dat de envelop rechtop blijft staan.

Het duurt niet lang voordat de eerste DDR-soldaten arriveren. Ze zwaaien met hun geweren in de ontgrendelde positie en deinzen terug telkens wanneer Sprange de fakkel activeert. Het wordt al snel duidelijk: de jonge kerels zijn veel nerveuzer dan de twee milieuactivisten. Ze laten ze in ieder geval voorlopig in de mand van de ballon blijven zodat deze niet wegvliegt.

Uiteindelijk worden de twee naar Königswusterhausen gebracht, waar ze zich voorbereiden op een lang, ongemakkelijk verhoor. Maar tegen de verwachting in zijn de agenten best vriendelijk en zorgen ze zelfs voor eten en drinken. Amper drie uur later zijn Sprange en Leipold terug bij het S-Bahnstation Friedrichstrae. In opdracht van “aan de top”, herinnert Leipold zich.

Ontvoering van een militair apparaat
De nasleep in het westen is een beetje ongemakkelijker. Het Berlijnse parket spant een aanklacht in tegen de milieuactivisten. Ze beschuldigen hen ervan ‘oorlogsuitrusting’ in Berlijn te hebben geïmporteerd. Het bereik van de straf varieert van de gevangenis tot de doodstraf. Leipold en Sprange blijven vol vertrouwen en zijn blij met de extra publiciteit.

Interessant is dat niemand vraagt ​​dat de twee zonder vergunning vlogen. De verklaring hiervoor is echter heel eenvoudig: omdat privépiloten destijds niet in Berlijn mochten vliegen, vonden de stadsvaders het niet nodig om de wettelijke voorschriften ook voor de stad geldig te verklaren.

De milieuactivisten moesten na de tocht over de muur lang op hun ballon wachten. Pas drie jaar later mochten de activisten het goede stuk in ontvangst nemen bij de grensovergang Zarrentin. Het DDR-leger had er immers goed voor gezorgd. “Geen stof, geen knikken – de ‘Trinity’ was in topconditie toen we hem uitpakten”, zegt Sprange. Aan de andere kant vond hij de prijs van opslag vrij hoog. De Greenpeace-activisten moesten 8.034 mark en een paar pfennigs betalen – uiteraard in West-geld.

Foto’s: Greenpeace

Het bericht Met een ballon van West naar Oost verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

Er is niet veel meer over van de muur die Oost- en West-Berlijn bijna 30 jaar van elkaar scheidde. Tegenwoordig gaan toeristen naar de East Side Gallery in Berlijn. Een paar segmenten van de Muur staan ​​nog steeds op de Bernauer Straße. Een paar dwalen af ​​naar een uithoek van Wilhelmsruh, een wijk in Pankow, waar een 150 meter lang stuk van de Muur nu tot historisch monument is verklaard.

De overwoekerde betonnen muur aan het einde van de Schillerstraße behoorde ooit tot de grensinstallaties van Oost-Duitsland. Het deel van de ‘achterlandmuur’ – een secundaire barrière aan de oostkant – grenst nu aan een idyllisch tuinperceel en een kinderdagverblijf. Het scheidde ooit Wilhelmsruh in het Oosten van Reinickendorf in het westen en is een van de laatste volledig intacte delen van de achterlandmuur die nog niet als historisch monument beschermd was.

In communistische tijden stond de VEB Bergmann-Borsig fabriek op het grote industrieterrein, het huidige PankowPark. Alle energiecentrales van Oost-Duitsland werden hier gebouwd. Vanaf het moment dat de Muur op 13 augustus 1961 opkwam, stond de fabriek met 4.500 medewerkers direct aan de nieuwe grens met West-Berlijn. De arbeiders werden onderworpen aan speciale veiligheidsmaatregelen.

Sören Marotz, de tentoonstellingsmanager van het DDR-museum Berlijn, die dit stuk van de muur herontdekte, volgde in de laatste maanden van Oost-Duitsland een stage in de fabriek als elektromonteur. Zijn droom was om te werken aan kerncentrales in de DDR.

De resterende drie tot drieënhalve meter hoge muur is in zijn huidige vorm in de jaren zeventig gebouwd. De Oost-Duitse autoriteiten zeiden dat de barrière bedoeld was om te voorkomen dat westerse spionnen bedrijfsgeheimen zouden bespioneren, maar Marotz is niet overtuigd. Het zou gemakkelijker zijn geweest om een ​​van de 4.500 arbeiders zover te krijgen, zegt hij.

Na de bouw van de Muur in de zomer van 1961 zijn er verschillende ontsnappingspogingen gedaan op het terrein van VEB Bergmann-Borsig. In de oorspronkelijke bakstenen muur werden gaten gemaakt. Mensen zouden in het weekend ontsnappen als de fabriek leeg was. Vanaf de locatie werd een tunnel naar het westen gegraven – waardoor verschillende mensen met succes konden ontsnappen.

Een bijzonderheid van dit stuk muur is een kleine, roestige deur. Maar dit was niet het spul van spionageromans. Het is uit gemak gebouwd. Grenzend aan de kronkelende grens was een opslagruimte en voor fabrieksarbeiders was het gemakkelijker om materialen dwars door de muurstrook te vervoeren dan eromheen.

Omdat het stuk muur nu een rijksmonument is, kan het niet worden gesloopt. De eigenaar, spooroperator Niederbarnimer Eisenbahngesellschaft, is verantwoordelijk voor het behoud ervan. In de toekomst loopt het traject van de beroemde Heidekrautbahn direct langs de muur tot aan Schorfheide in Brandenburg.

Foto’s: DDR Museum Berlin

Het bericht Een weinig bekend deel van de Berlijnse Muur in Pankow verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

Het toneelstuk van het Berlijnse Theater ‘Strahl’, gaat in op de geschiedenis van het grensstelsel van de DDR. Beïnvloed door persoonlijke en biografische ervaringen ontwikkelden de regisseur en vier auteurs samen een verhaal over het leven met en bij de Berlijnse Muur. Voor de hoofdrolspeler Ingo, geboren op de dag van de muurbouw, lijkt de Muur het hele leven te bepalen. Hij wacht tevergeefs op zijn vader omdat hij bij een nieuw gezin in West-Berlijn woont. Zijn moeder neemt ook afstand van het DDR-systeem en blijft zichzelf isoleren. De atmosfeer in gescheiden Duitsland doet denken aan wellustige rockmuziek uit beide delen van Duitsland.

Het toneelstuk wordt opgevoerd op een iconisch historische plek, de voormalige grensovergang ‘Marienborn’. “Het is een familieverhaal in Oost en West en stelt de vraag naar de betekenis van muren die ons scheiden en steeds opnieuw worden opgericht”, aldus directeur Jörg Steinberg van de Gedenkstätte Deutsche Teilung in Marienborn.

Het toneelstuk is geschikt voor jongeren vanaf 14. jaar en vindt in de open lucht plaats, 11 september om 13.00 en 17.00 uur en op 12 september om 11.00 tijdens een geplande herdenking.

De toegang is gratis toegankelijk, wel dient men zich online te registreren.

Foto: Jörg Metzner

Het bericht Toneelvoorstelling over Berlijnse Muur verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

In zijn toespraak bij de Kapelle der Versöhnung (Kapel van Verzoening) benadrukte de bondspresident: “De Muur was het onmiskenbare teken van een onrechtvaardige staat die in de ogen van zijn eigen burgers soeverein noch legitiem was. Eigenlijk het begin van het einde – dat nog te lang op zich liet wachten.” De regerende burgemeester van Berlijn, Michael Müller, sprak over de muur als een ‘brutale barrière die de vrije van de onvrije wereld scheidde’.

De directeur van de Stichting Berlijnse Muur, Axel Klausmeier, zei: “Met steeds nieuwe onderwijs- en communicatievormen, vragen stellen over het verleden en het heden en, in een steeds meer diversifiërende samenleving, een voorbeeld stellen tegen elke vorm van uitsluiting, tegen actieve “ partij kiezen ” Bevorderen van antidemocratische tendensen: dat is ons basismandaat en tegelijkertijd de leidraad van ons dagelijks werk, het gaat ons in wezen om het kritisch kunnen onderzoeken van de geschiedenis en het overdragen van kennis met een democratische waardehorizon.”

De focus van het evenement lag op de herinneringen van hedendaagse getuigen Renate Werwigk-Schneider en Brigitta Heinrich. Terwijl dr. Renate Werwigk-Schneider in 1968 werd vrijgekocht door de Bondsrepubliek na twee mislukte ontsnappingspogingen uit de DDR en enkele jaren gevangenisstraf, woonde Brigitta Heinrich na 1961 in Klein-Glienicke bij Potsdam, dat door de Muur werd omsloten als speciale veiligheidszone in de DDR.

Tijdens de daaropvolgende kransleggingsceremonie hield Dieter Dombrowski een toespraak bij het gedenkteken van de Berlijnse Muur. Het monument is ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de communistische tirannie.

Het bericht Herinnering aan de bouw van de Muur 60 jaar geleden verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

De dag dat de Muur werd gebouwd, zal voor lange tijd het leven van veel kinderen en jongeren bepalen. Meer nog dan volwassenen zijn ze volledig overgeleverd aan wat er gaande is, machteloos als het gaat om politiek en gezinsbeslissingen. Al 28 jaar zijn de muur en het prikkeldraad een gevonden realiteit in haar leven. Sommigen komen in opstand tegen hun vooraf bepaalde levenspad, anderen leggen zich neer bij de verdeeldheid die families heeft verscheurd, mensen heeft ontworteld en geliefden heeft gescheiden. Talloze jonge Oost-Duitsers hebben familie in het Westen, maar meer dan af en toe een West-pakket en een occasioneel bezoek zijn decennialang ondenkbaar. De werelden van het leven lopen uiteen.

Maar minstens 1,25 miljoen mensen verlaten het land tussen de Elbe en de Oder nadat de muur is gebouwd. Sommigen zijn amper 18 jaar oud en riskeren daarmee hun leven. In heel West-Duitsland, van Sylt tot aan de Starnberger See, groeien kinderen op wiens families Oost-Duitse wortels hebben. Gezinsbeslissingen beïnvloeden het leven van kinderen ook in de tegenovergestelde richting: elk jaar gaan meer dan 1.000 West-Duitsers naar de DDR om daar permanent te wonen.

“Wir Kinder der Mauer” van Kristin Siebert en Christian von Brockhausen vertelt het verhaal van deze jongeren tussen 1961 en 1989 voor televisie, mediatheek en radio. Het bijzondere aan deze ARD-coproductie, gemaakt door ECO Media: Dit verhaal bevindt zich in heel Duitsland. Als je tegenwoordig aan de Muur denkt, denk je reflexmatig aan Berlijn. Maar de geschiedenis van de divisie is lang. Overal in de Bondsrepubliek Duitsland zijn er tegenwoordig mensen die rechtstreeks werden beïnvloed door de bouw van de Muur en de verdeling, wier leven er zonder dit keerpunt anders zou hebben uitgezien.

Het bericht TV-Tip: Kinderen van de Muur verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

Schrijfster Katja Lange-Müller, Martin-Michael Passauer, geestelijke in Oost-Berlijn en vluchthelper Klaus-M. von Keussler kwamen aan bod. De uitzending is terug te bekijken.

Het bericht ‘Gedeeld leven’ ging zestig jaar geleden van start verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

Het bijbelcitaat, geparafraseerd door Abraham Lincoln, 16e president van de Verenigde Staten, ‘Een verdeeld huis kan niet staan’, diende als belangrijkste inspiratiebron voor het ontwerp van het monument en is gebeiteld in de steen die de vijver omringt. Toen de emeritus hoogleraar die woorden jaren geleden voor Liberty Plaza koos, dacht hij aan de Koude Oorlog, de lange schaduwen van Vietnam en een racistisch geladen Verenigde Staten.

“De tijden zijn misschien veranderd, maar de woorden resoneren meer dan ooit”, zegt hij. “Tegenwoordig is ons land zelfs nog meer gepolariseerd en je kunt zien dat het citaat van Lincoln vandaag relevanter is dan toen ik dit monument ontwierp”, blikt Turner terug.

Het is meer dan 30 jaar geleden sinds de val van de Berlijnse muur die het einde betekende van de Koude Oorlog op 9 november 1989. De muur was niet alleen een fysieke barrière die Oost- en West-Berlijn verdeelde, het was een symbool van het verpletteren van de vrijheid Communistische Sovjetmacht.

Voor de meeste Chapman-studenten vond deze historisch belangrijke gebeurtenis plaats meer dan een decennium voordat ze werden geboren. Het project begon in 1997 toen emeritus-president Jim Doti een van de laatste stukken van de Berlijnse muur veiligstelde. Nu is Liberty Plaza de thuisbasis van Chapman’s eigen fragment van de Berlijnse Muur, gelegen in een rustige omgeving nabij Roosevelt Hall en omgeven door dikke heggen, afgezien van de drukte van studenten die zich naar de klas haasten.

Een bezoek aan het monument van de Berlijnse Muur in de Ronald Reagan Presidential Library in 1996 inspireerde Doti om een ​​stuk van de muur naar Chapman te brengen. “Ik zei ‘dit is iets dat we bij Chapman moeten krijgen’, het is zo’n belangrijk onderdeel van de geschiedenis”, zegt Doti.

Doti nam contact op met de burgemeester van Berlijn om een ​​stuk van de muur te bemachtigen met de hulp van Marilyn Harran , Ph.D. en directeur van het Rodgers Center for Holocaust Education, die zijn brieven in het Duits vertaalde. De stad Berlijn had besloten de resterende stukken van de muur te behouden, maar ze hadden nog een stuk over om weg te geven. De voormalige Amerikaanse vertegenwoordiger Chris Cox hielp bij het opruimen van bureaucratische rompslomp waardoor Chapman het stuk kon claimen.

Maar de taak om de gigantische betonnen plaat te vervoeren was verre van eenvoudig. Doti was altijd vindingrijk en vond Global Transportation Service Inc. in de Gouden Gids en belde ze op. Na het horen van Doti’s droom om het fragment van de Berlijnse Muur naar Chapman te brengen, bood de voorzitter van het bedrijf, Guy Fox, aan het fragment gratis te vervoeren.

Op 8 september 1997 arriveerde het fragment van de Berlijnse muur na een reis van vier weken per kraan, schip, vrachtwagen en trein.

Voor president Doti was het hebben van een stukje van de muur niet genoeg; het muurfragment had een passend huis nodig. De taak ging naar de openbare kunstenaar Richard Turner, die een grotere ruimte voor ogen had die ‘de aanwezigheid van vrede in het landschap zou uitbreiden’.

Met financiering door Lord Swraj Paul, een lid van het House of Lords in het Britse parlement, Norma en Bob Lineberger, en Libby en Ed Pankey, werd Liberty Plaza werkelijkheid.

Geïnspireerd door het Lincoln Memorial, nam Turner een grote stoel in zijn ontwerp op die tegenover het muurfragment staat.

Foto’s: Jules Paholio via Chapman University

Het bericht Hoe Chapman University een stuk van de Berlijnse Muur naar de campus bracht verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

Het was niemand minder dan de gemeenteraadslid van Berlijn voor stadsontwikkeling, Ephraim Gothe, die het verloren deel van de Muur tegenkwam. Hij vertelde tegen ‘The Guardian’ dat hij het per ongeluk had gevonden toen hij een rondleiding gaf aan 40 inwoners van een wooncomplex en een half gebouwd park.

Gothe markeerde het voor verdere inspectie door de Berlin Monument Authority en het bleek inderdaad het echte werk te zijn. Afhankelijk van het specifieke doel en het tijdstip van constructie, kunnen delen van de Muur er behoorlijk verschillend uitzien. Dit stuk vormde een deel van de buitenste verdedigingsperimeter, die was gebouwd voor extra beveiliging van het grootste deel van de Muur.

“Ik was volledig verrast dat er nog onontdekte delen bestaan”, zei Gothe tegen persbureau DPA. Hij suggereerde ook dat er nog meer stukken zouden kunnen schuilen aan de rand van de stad. Volgens ‘The Guardian’ is dr. Günther Schulsche van het Berlin Wall Institute het er ook mee eens dat er nog secties zijn die ontdekt moeten worden.

Het Centrum voor Hedendaagse Geschiedenis in Potsdam heeft bevestigd dat tijdens zijn 26-jarige bestaan ​​ten minste 140 mensen zijn omgekomen bij de Berlijnse Muur.

Het nieuw blootgelegde stuk is onder bescherming geplaatst en er zijn informatiepanelen geplaatst. Het park is ook opnieuw ontworpen om de aandacht te vestigen op dit nieuwe culturele herkenningspunt van de eens verdeelde stad.

Foto: Stiftung Berliner Mauer

Het bericht Nieuw stukje Berlijnse Muur ontdekt verscheen eerst op IJzeren Gordijn.