Een carrière door het hart van de SED‑macht
Krenz bekleedde in de DDR vrijwel alle sleutelposities binnen de jeugd- en partijstructuren: voorzitter van de Pionierorganisatie, leider van de FDJ, later SED‑generalsecretaris en uiteindelijk staatshoofd. Nauwelijks iemand uit de top van de partij doorliep zo’n volledige machtscarrière. Inmiddels woont Krenz al even lang in de Bondsrepubliek als hij lid was van de SED: zo’n 35 jaar.

De documentaire onderzoekt welke gebeurtenissen zijn opmars binnen het partijapparaat bepaalden, hoe hij vandaag naar zijn verleden kijkt en welke conclusies hij zelf trekt. De film is tijdens het festival te zien op 8 mei (18.00 uur) en 10 mei (14.00 uur).

Het diepste litteken: zijn royement uit de SED
In archiefbeelden klinkt Krenz nog als overtuigd partijman: “De beste vorm van democratie in de Arbeiter‑ und Bauernstaat is dat iedereen zijn verantwoordelijkheid kent en neemt.”
Maar in de film blikt hij terug op zijn val: “Niets heeft mij harder getroffen dan mijn uitsluiting uit de partij. Ik moest mijn partijboek inleveren. Ik heb gezegd: ‘Dat geef ik niet af.’”

Een film gebaseerd op lange gesprekken
Regisseur Pehnert had een persoonlijke reden om Krenz te portretteren. Zijn vader kende Krenz uit hun FDJ‑tijd. “Ik heb hem als kind nog meegemaakt,” zegt Pehnert. Anderhalf jaar lang sprak hij regelmatig met de oud‑politicus, vooral in diens woonplaats Dierhagen aan de Oostzee. Die gesprekken vormen de ruggengraat van de documentaire.

Krenz vertelt daarin open over zijn jeugd in Damgarten, waar hij na de oorlog opgroeide en al vroeg moest bijdragen aan het gezinsinkomen.

Van CDU‑bodenjongen naar SED‑krantbezorger
Opmerkelijk is zijn relaas over zijn eerste politieke stappen. “Mijn eerste geld verdiende ik bij de CDU,” vertelt Krenz. Voor vijf mark per maand plakte hij verkiezingsposters en haalde contributies op. Tijdens de verkiezingen van 1946 kreeg hij de opdracht SED‑affiches te overplakken met ‘Wählt CDU’.
Hij werd betrapt door de vader van een schoolvriend, een SED‑lid. Die bood hem vervolgens aan de partijkrant te bezorgen — vijf pfennig per verkocht exemplaar. “Dat was het begin van mijn politieke loopbaan.”

Hoe wordt iemand wie hij wordt?
Pehnert wil met zijn film niet alleen de machthebber tonen, maar ook de mens die daaraan voorafging. “Welke taal ontwikkelt iemand? In welke bubbel of leugen leeft hij? Wat doet iemand om zo hoog te komen?” Die vragen vormen de rode draad.

Stemmen uit het verleden
Naast historici en critici komen vooral mensen aan het woord die Krenz persoonlijk kenden.
Een van hen is Solveig Leo, voormalig LPG‑voorzitter en later PDS‑burgemeester van Banzkow. Zij werkte jarenlang met Krenz samen in de FDJ‑leiding. “Hij wilde weten hoe het er in de dorpen echt aan toeging,” zegt ze.

Ook theoloog Werner Krätschell, jarenlang superintendent in Berlin‑Pankow, verschijnt in beeld. Hij herinnert zich hoe hij op kerstavond 1989 spontaan bij de familie Krenz aanbelde. Tot zijn verbazing bleek Krenz gedoopt en bevestigd. “Er zat geen staatsman tegenover me, maar iemand die diep gevallen was.”

Krenz blijft overtuigd socialist
Hoewel de film nieuwe persoonlijke inzichten biedt, blijft Krenz trouw aan zijn overtuigingen. “De veertig jaar DDR hebben laten zien dat een leven zonder kapitalisten mogelijk is,” zegt hij. “De wereld heeft een socialistische toekomst nodig. Ik weet dat sommigen mij een Stalinist of betonkopf noemen. Maar ik zeg: ik ben communist.”

De documentaire laat zien hoe Krenz blijft vasthouden aan zijn wereldbeeld — ook wanneer de geschiedenis hem heeft ingehaald. ‘Kommunist’ toont een man die zijn rol in een dictatuur niet ontkent, maar evenmin volledig onder ogen lijkt te willen zien.

Audio: NDR-reportage over de documentaire

Het bericht Documentaire ‘Kommunist’ toont Egon Krenz zonder franje verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

In de zomer van 1990, wanneer Oost-Duitse burgers slechts zes dagen krijgen om hun Ostmarken om te wisselen voor West-Duitse marken, besluiten jeugdvrienden en geliefden Maren, Robert en Volker een fortuin aan bijna waardeloos geld te stelen uit een ondergrondse bunker.

het verhaal gaat onder de trailer verder

Samen met familie, vrienden en buren bedenken ze een creatief plan om het geld zo snel mogelijk om te zetten in waardevolle spullen en zo de kapitalisten te slim af te zijn.

Regisseur Natja Brunckhorst brengt met ‘Zwei zu eins’ een luchtige DDR-komedie gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Met een Duitse sterrencast waaronder Sandra Hüller (Anatomy of a Fall), Max Riemelt (Sense8) en Ronald Zehrfeld (Phoenix) is het een verhaal over liefde en loyaliteit, over geld en gerechtigheid.

De film toont een nostalgisch verlangen naar de oude DDR, vermengd met de vrolijk gestoorde chaos van een wereld in overgang.

In Duitsland was de film al een groot succes met ruim 500.000 bezoekers.

‘Zwei zu Eins’ is vanaf 24 juli te zien in de bioscoop.

WINACTIE
Interesse in een vrijkaartje? Mail ons en maak kans om deze film gratis bij te wonen!

Het bericht Nostalgische DDR-komedie ‘Zwei zu eins’ komt naar Nederland verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

De documentaire geeft een fascinerend en geslaagd inzicht in de totale geschiedenis van de East Side Gallery. Karin Kaper en Dirk Szuszies waren het enige filmteam ter wereld dat vele kunstenaars en alle betrokkenen bij de restauratie en renovatie in 2009 begeleidde vanaf dat moment tot de herfst van 2014.

In de documentaire zullen archiefbeelden van kunstenaars uit 1990 te zien zijn die zorgen voor een authentieke terugblik.

Op dinsdag 5 november zal de documentaire in première gaan. Kaarten zijn online verkrijgbaar.

Foto: Stiftung Berliner Mauer, Ignasi Blanch

Het bericht Bijzondere première documentaire ‘Berlin East Side Gallery’ in Zoo Palast verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

Bioscoopliefhebbers in dit land weten sinds ‘Requiem’ (2006) dat Sandra Hülser een fantastische actrice is. Het was echter pas vorig jaar dat de inwoner van Suhl internationaal haar grote doorbraak maakte. Met de Franse productie ‘Anatomie eines Falls’ en het Britse ‘The Zone Of Interest ’ speelde ze op briljante wijze de hoofdrollen in twee door publiek en critici geprezen films, die vervolgens ook belangrijke posities innamen bij de Oscars in maart dit jaar.

Intussen zullen de aanbiedingen uit Hollywood zich waarschijnlijk opstapelen bij Hülser. We zullen binnen afzienbare tijd weten welke van deze ze accepteert, of dat ze de verleiding om naar Amerika te gaan volledig weerstaat. Vervolgens is de hoogbegaafde vrouw te zien in een lokaal werk, namelijk het nieuwe werk van ‘Alles in bester Ordnung’-directeur Natja Brunckhorst.

De film heet ‘Zwei zu Eins’ en speelt zich af vlak voor de Duitse hereniging. Het verhaal en de personages zijn fictief. De hele zaak is echter gebaseerd op gebeurtenissen die feitelijk plaatsvonden toen de ambtenaren van de nog steeds bestaande DDR hun volledige kasreserves in een lege schacht in Halberstadt opsloegen voordat ze uiteindelijk door de federale overheid konden worden vernietigd. Aangezien bankbiljetten waarvan nog steeds bewezen kan worden dat ze uit deze voorraden afkomstig zijn, vandaag de dag nog steeds voorkomen, moeten er destijds massale diefstallen zijn geweest.

Vanaf 25 juli in de bioscoop
Naast de rol van Hülser werden de drie andere hoofdrollen gespeeld door Max Riemelt (‘Sense8’), Ronald Zehrfeld (‘Der Staat gegen Fritz Bauer’) en Peter Kurth (‘Babylon Berlin’). Ook in belangrijke rollen verschijnen: Ursula Werner (‘Der Junge muss an die frische Luft’), Kathrin Wehlisch (‘Das Lehrerzimmer’), Martin Brambach (‘Lindenberg! Mach dein Ding’), Uwe Preuss (‘Atlas’ ), Anselm Haderer (‘Auf Augenhöhe’) en de jonge actrice Lotte Shirin Keiling (‘Safe’). Als gast zorgt Olli Dittrich (‘Dittsche’) voor de nodige dosis humor.

Dit is het verhaal
Juli 1990 in Halberstadt: Maren (Hüller), Robert (Riemelt) en Volker (Zehrfeld) waren als kinderen beste vrienden. Terwijl de eerste twee al jaren een stel zijn en twee kinderen hebben (Haderer, Keiling), ontvluchtte Volker jaren geleden de republiek naar het Westen. Nu de grens open is en alles min of meer in het ongewisse ligt, is hij plotseling terug.

Terwijl het ooit onafscheidelijke trio elkaar voor het eerst een beetje leert kennen en de wrok over de verdwijning van Volker uit de weg moet worden geruimd, merken ze vreemde dingen op: elke nacht rijden zwaarbeladen vrachtwagenkonvooien vanuit de haven richting een feitelijk lege bunkerschacht. Het trio speelde daar in hun jeugd af en toe. Wat vervoeren de vrachtwagens daar?

Uit nieuwsgierigheid vragen ze het aan de eigenzinnige oom van Robert (Kurth), die daar werkt als NVA-technicus. Hij laat zich overhalen om ze het terrein binnen te smokkelen. Samen ontdekken ze vervolgens in de keldergewelven een gigantische berg bankbiljetten – miljarden Ostmarks die uit de circulatie zijn genomen en hier zijn opgeslagen met het oog op de naderende introductie van de D-Mark. Je zou in de verleiding komen…

De film ‘Zwei zu Eins’ is vanaf 25 juli in de bioscoop in Duitsland te zien. Het is nog onduidelijk of de film ook in Nederland en België te zien zal zijn.

Het bericht ‘Zwei zu Eins’ wordt een Oost-Duits gekleurde comedy verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

50 jaar geleden, op 6 mei 1974, trad Willy Brandt af. De bondskanselier viel over de affaire-Guillaume. Zijn assistent, Günter Guillaume, was ontmaskerd als een DDR-spion. Een echte traktatie voor de pers en de “feestvrienden”. De vierdelige documentaireserie “WILLY – Betrayal of the Chancellor” van rbb, SWR, NDR en WDR reconstrueert de meest gedenkwaardige spionageaffaire in de Bondsrepubliek Duitsland vanuit het oogpunt van een vrouw. Vanaf 24 april 2024 zijn alle vier de afleveringen van de docuserie beschikbaar in de ARD Mediathek. De 90 minuten durende versie is op 6 mei om 22.50 uur te zien op Das Erste.

Een politieke thriller vanuit het oogpunt van een vrouw
In vier afleveringen van elk 30 minuten vertellen filmmakers Jan Peter en Sandra Naumann een verhaal van geheimen, leugens en verraad dat lijkt op een puzzel. ‘Willy – Verrat am Kanzler’toont een politieke thriller die het verleden met het heden verbindt, wat ook wordt verzekerd door de archieffragmenten van de verslaggeving uit die tijd. Een bijzonder kenmerk van de documentaire ligt in het perspectief van de historische gebeurtenissen van deze tijd vanuit het oogpunt van een vrouw: hoofdrolspelers van de serie zijn onder meer de journalist en vertrouweling van Brandt Heli Ihlefeld, DDR-spion Lilli Pöttrich, auteur en podcaster Yasmine M’Barek, journalist Eva-Maria Lemke en historicus en bestsellerauteur Katja Hoyer. Net als in hun vorige werken (“Rohwedder”, “Deutschland 9/11”, “The Last Flight”, “LUBI – A Policeman Crashes”) maken Jan Peter en Sandra Naumann de geschiedenis tastbaar voor het publiek van vandaag.

Intriges, liefdesaffaires en een verkiezingscampagne
De reis door de tijd in ‘Willy – Verrat am Kanzler’ begint aan het einde van de Tweede Wereldoorlog: Günter Guillaume en Willy Brandt proberen een nieuw, beter Duitsland op te bouwen, in de DDR en in de BRD. Maar in het oosten is de bevolking ontevreden. Honderdduizenden vluchten naar het Westen – de Staatsveiligheid gebruikt dit om spionnen te infiltreren, waaronder Guillaume. Hij maakte carrière in de SPD. In 1972 werd de Bondsrepubliek Duitsland opgeschrikt door een machtsstrijd. De reden is de nieuwe Ostpolitik van de kanselier en een toenemende woede van de oppositie. Nieuwe verkiezingen staan voor de deur. Guillaume maakt ook deel uit van het team voor de verkiezingscampagne van Brandt. Brandt was zes weken met hem op pad in een speciale trein op de ‘Willy Wahl’-tour, maakte tot acht optredens per dag, sliep te weinig, rookte en dronk te veel. Hij blijft kanselier, maar op 24 april 1974 ontploft de bom en wordt de spion in het kantoor van de kanselier ontmaskerd. Brandt komt onder druk te staan. De DDR-regering is in paniek, omdat de val van de kanselier fataal kan zijn voor de relatie tussen de twee Duitse staten. En dan verschijnt er een explosieve lijst: namen van Brandts vermeende minnaressen. De grenzen tussen politieke intriges en persoonlijk drama vervagen.

Foto: SWR/rbb/Friedrich-Ebert-Stiftung

Het bericht Willy – Verrat am Kanzler vanaf 24 april online te zien verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

Waargebeurd maar daarom niet minder bizar verhaal over twee families die besluiten om uit het communistische Oost-Duitsland te ontsnappen per zelfgemaakte heteluchtballon.
Wie na 1949 in de DDR geboren werd, kon tientallen jaren niet spontaan naar het Westen vertrekken. De poort naar de uitgang bleef potdicht.

Ballon
Ook de twee Oost-Duitse gezinnen uit deze spannende film zaten opgesloten achter het IJzeren Gordijn. Om hun situatie te ontvluchten bedachten ze eind jaren 70 een spectaculaire list: met een eigengemaakte heteluchtballon de grens naar West-Duitsland overvliegen.

Maar nadat eerste mislukte poging, zat de Stasi de gezinnen vrijwel direct op de hielen.

Deze in Duitsland succesvolle, mooi aangeklede film is behoorlijk meeslepend. Bij vlagen zelfs erg spannend. Zeker als je bedenkt dat de complexe Koude Oorlog-geschiedenis zo relatief jong is.

Katoen
Ballon toont hoe twee luchtballonnen werden gemaakt, maar in het echt waren het er drie. Alleen was de eerste een totale mislukking.

De gezinnen hadden namelijk een stof gebruikt die voornamelijk uit katoen bestond. Dat laat veel te veel lucht door.

Het bericht TV-Tip: Ballon vrijdag op Canvas verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

De film sleepte de prijs voor beste regisseur en beste productie in de wacht. Daarnaast kreeg de film ook de promotieprijs voor de nieuwe Duitse bioscoop.

De film ‘Olaf Jagger’, die vanaf 6 april volgend jaar in de bioscoop te zien is, gaat over de bekende kunstenaar Olaf Schubert. Hij gelooft dat zijn moeder een korte maar hete affaire had met Mick Jagger in de jaren zestig, tijdens het DDR-tijdperk. Schubert zelf lijkt veel op artiest Jagger. De amateur-detective onderzoekt een van de zogenaamd best bewaarde geheimen uit de geschiedenis. Het vertelt over de merkwaardige wendingen van het Oost-West-conflict, over ouders die je kunt kiezen, over rock-‘n-roll wiens hart in het Westen hetzelfde klopt als in het Oosten, en over de zoektocht van een landelijk bekende komiek naar zijn echte vader. Een documentaire die begint als een detective-speurtocht en later een reis vol absurde situaties wordt.

Het bericht Twee prijzen voor DDR-doku-komedie ‘Olaf Jagger’ verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

‘In einem Land, das es nicht mehr gibt’ is gebaseerd op ware gebeurtenissen op basis van een origineel scenario van regisseur Aelrun Goette, die het publiek meeneemt naar een fascinerende wereld die voor velen volslagen onbekend is: de modescene van de voormalige DDR. De film duikt in de sfeer en de leefwereld van het legendarische tijdschrift Sibylle en het nationale luxemerk Exquisit, maar reikt verder naar de creatieve subcultuur, waar collecties van douchegordijnen en grenzeloze verbeelding hun eigen verzet tegen het grijze alledaagse leven tot uitdrukking brachten.

Het bericht ‘In einem Land, das es nicht mehr gibt’ vanaf op 2 oktober in de bioscoop verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

Na de val van de Berlijnse Muur wil een voormalige Oost-Duitse spion (Kleo genaamd) uitzoeken wie haar verraden heeft en waarom. Ze schuwt echter haar dodelijke skills niet om wraak te nemen.

Naast Jella Haase (Bis wir tot sind oder frei) en Dimitrij Schaad (Das Boot) zijn ook Vladimir Burlakov (Chasing Paper Birds) en Julius Feldmeier (Legal Affairs) in deze serie te zien. Deze productie is gemaakt door Hanno Hackfort, Bob Konrad en Richard Kropf (Tatort).

De serie ‘Kleo’ bevat acht afleveringen van ongeveer 45 minuten.

Het bericht Kijktip: Kleo op Netflix verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

De komedie geregisseerd door Leander Haussmann trok donderdagavond een redelijk bekijks.

HET VERHAAL
De bekende romanschrijver Ludger Fuchs was ooit een van de gezichten van het DDR-verzet. Hij liet zich door zijn omgeving onder druk zetten om toegang te vragen tot zijn Stasi-dossiers. Binnenin vindt hij een intieme brief die is verscheurd en weer aan elkaar geplakt, waardoor zijn vrouw Corinna haar oren spitst. Zijn bewering dat dit uit de tijd kwam voordat hij Corinna ontmoette, stelt haar niet gerust.

Ludger herinnert zich hoe hij begin jaren tachtig als jonge man door de Stasi werd gerekruteerd en de Berlijnse culturele scene in Prenzlauer Berg werd binnengesmokkeld. Ludger, die eigenlijk werd gebruikt als informant en altijd loyaal was aan het systeem, ontwikkelde zich snel tot een veelgevraagd dichter in de artistieke scene. En hij is verliefd op de mysterieuze Nathalie.

De film geregisseerd door Leander Haussmann, die ook het scenario schreef. Na Sonnenallee en NVA is Stasikomödie het derde en laatste deel van zijn DDR-trilogie.

David Kross en Jörg Schüttauf delen de leidende rol van Stasi-medewerker Ludger Fuchs. Ook te zien in de film zijn Margarita Broich en Antonia Bill , die de rol delen van zijn vrouw Corinna, Deleila Piasko als Nathalie, Uwe Dag Berlin als pater Benedikt, Henry Hübchen , Steffi Kühnert , Detlev Buck , Alexander Scheer , Tom Schilling , Carmen – Maja Antoni en Bernd Stegemann. Buck en Berlin waren al in Sonnenallee en NVA te zien.

De film ontving productiesubsidies van het Duitse Filmfonds voor een bedrag van 1.152.000 euro, van het Medienboard Berlin-Brandenburg voor een bedrag van 800.000 euro, van het Filmfonds 560.000 euro en van het Centraal Duitse Mediafonds voor een bedrag van 500.000 euro.

De Duitse film- en mediaclassificatie kende Stasikomödie met de rating bijzonder waardevol toe. De motivering stelt dat Leander Haußmann er goed aan heeft gedaan zich niet op de Stasi zelf te concentreren, maar zich te richten op het netwerk van relaties van zijn hoofdrolspeler Ludger Fuchs. Stasi-komedie is geen brute afrekening met het DDR-verleden, maar men zoekt tevergeefs naar woordspelingen en afgezaagde grappen. In plaats daarvan biedt de film van Haussmann goed getimede, soms over-the-top vuurwerk van diepzinnige humoristische scènes en veel humor. ” Stasi komediewordt briljant verteld en goed geobserveerd, straalt minstens zoveel passie uit als humor en overtuigt met briljante acteurs.

Het bericht Stasikomödie: Derde en laatste deel in DDR-trilogie verscheen eerst op IJzeren Gordijn.