Helaas maakt de locatie van het gloeiende materiaal onder puin en zware betonplaten gedetailleerd onderzoek zeer moeilijk. Toch moeten onderzoekers van het Instituut voor Kernenergie (ISPNPP) in Kyiv, Oekraïne, bepalen of de waargenomen toename van neutronen een voorbode is van een naderende ramp, of onderdeel van het normale gerommel in de gesloten centrale.

De kernramp van Tsjernobyl is de grootste die ooit heeft plaatsgevonden. Het ongeval gebeurde op 26 april 1986 nabij de Oekraïense stad Tsjernobyl, vlakbij de grens met Wit-Rusland. Een reactor van de kerncentrale explodeerde. Het hele gebied rond de centrale is sinds die tijd onbewoonbaar. De nabijgelegen stad Pripjat is ontruimd en bevroren in de tijd.

In de gesloopte centrale verzamelde zich oververhitte uraniumsplijtstof in poelen. Het vermengde zich met de gesmolten zirkonium bekleding, grafiet splijtstaven en vloeibaar zand om een soort lava te vormen die uiteindelijk stolde. In die massa lijken nu weer kernreacties plaats te vinden van uraniumisotopen. Daarbij zou enorme hoeveelheden energie vrij kunnen komen, met mogelijk explosieve gevolgen.

In 2016 is een nieuwe overkapping van de centrale gereedgekomen. Het kan zijn dat die zorgt dat de radioactieve massa’s nu uitdrogen. Dat zou kunnen verklaren waarom er een kernreactie op gang lijkt te komen en de centrale warmer is geworden.

Het bericht Kerncentrale Tsjernobyl warmt zonder reden plotsklaps op verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

Het resulterende lava-achtige mengsel wordt Corium genoemd, dat kenmerkend is voor chemische elementen. De olifantenpoot van Tsjernobyl, die zich onder de reactorbodem in de stoomverdeelgang bevindt, is ’s werelds grootste accumulatie van corium, een van de meest giftige stoffen van allemaal.

De foto’s van ‘Big Foot’ konden pas tien jaar na de kernsmelting worden gemaakt, omdat een benadering van de lavastorting onmiddellijk na de kernsmelting tot onmiddellijke dood door straling zou hebben geleid. In 1986 werd de straling van de massa onder de reactor gemeten op 10.000 röntgen per uur. Onder normale omstandigheden creëert een dosis van één röntgenfoto per kubieke centimeter lucht ongeveer twee miljard ionenparen.

Na slechts twee minuten in de buurt van de massa zouden menselijke cellen zijn gaan bloeden, na vier minuten braken, diarree en koorts, na 300 seconden zou de persoon nog maar twee dagen te leven hebben gehad. Een blootstelling van 30 minuten aan de voet van de olifant zou vergelijkbaar zijn geweest met het maken van 500.000 röntgenfoto’s. In de weken na het ongeval was een van de grootste uitdagingen voor de Sovjet-schoonmaakwerkzaamheden eigenlijk in de delen van de fabriek die moeilijk toegankelijk waren onder de reactorkernen: in de weken na het ongeval probeerden Sovjet-reddingswerkers wanhopig laat het giftige mengsel uit de reactor in de bodem en dus in het grondwater sijpelen.

De foto van de man die zo mysterieus in de buurt van de zeer giftige olifantenpoot staat, maakt sinds eind jaren negentig zijn ronde op internet, maar pas in 2013 lukte het een buitenlandse journalist om de persoon op de foto te ontmoeten. De Amerikaan werkte aan een tijdschriftartikel over de olifantenpoot toen hij het originele bijschrift voor de foto achterhaalde. ‘Artur Korneev, adjunct-directeur van Shelter Object, bekijkt de lavastroom van de ‘olifantenvoet’, de kerncentrale van Chornobyl. Fotograaf: onbekend. Fall 1996′, stond daar geschreven.

Het bleek dat Korneev een alternatieve spelling was voor Korneyev. Artur Korneyev was betrokken bij het werk aan de sarcofaag, een schaal van beton, lood en staal die over het systeem werd geïnstalleerd ter bescherming tegen straling. Hij heeft meer tijd dan wie dan ook in het besmette gebied doorgebracht en werd blootgesteld aan historische niveaus van radioactieve straling.

Tegenwoordig lijdt hij aan staar en andere gezondheidsproblemen en mag hij de faciliteit niet betreden. “We hebben de weg gebaand”, vertelde de 65-jarige Kazachstan in 2014 aan de New York Times. “We hebben altijd in de frontlinie gestaan.” Naast zijn werk aan de sarcofaag documenteerde Korneyev, in samenwerking met journalisten, ook de gevaren van de straling die uit de reactor komt.

De straling bij de corium was zo sterk dat het tien jaar later nog steeds effect had op de fotofilm en verantwoordelijk is voor de korrelige, vage kwaliteit van het beeld. Overigens, aangezien de rest van de foto’s persoonlijk door Korneyev is gemaakt en er niets bekend is over een andere persoon die bij hem was in de stoomdistributiegang, kan worden aangenomen dat Korneyev de foto persoonlijk heeft gemaakt met een zelfontspanner. Hiervoor lijkt hij een groter diafragma te hebben gekozen dan op de andere foto’s om voldoende tijd te hebben om in positie te komen. Dat zou de lichteffecten verklaren die worden veroorzaakt door de bewegingen van zijn zaklamp.

Bij de ramp met de reactor in Tsjernobyl kwam 400 keer meer radioactiviteit vrij dan de atoombom in Hiroshima en werd een gebied van 142.000 vierkante meter besmet. De temperatuur in de reactor, die tien dagen brandde, was 1000 graden. De mensen die op de plaats van het ongeval werkten, werden bio-robots genoemd omdat ze nog werkten waar de machines allang niet meer werkten.

Nu, decennia na de ramp, is de oude sarcofaag broos geworden en moet deze worden vervangen door een nieuwe. Mocht dit instorten, dan zal de wind het radioactieve stof tot ver Europa in voeren, want naast de giftige olifantenpoot wordt immers 200 ton gesmolten nucleaire brandstof en enorme hoeveelheden radioactief stof opgeslagen in de noodlijdende schaal.

Korneyev is betrokken bij de planning van een nieuwe sarcofaagconstructie, die eind 2017 over de oude wordt geplaatst: een ark, bestaande uit 32.000 ton teflonplaten, die onze atmosfeer moet beschermen tegen verdere straling. Maar ondanks jarenlange strijd tegen de gevolgen van het worstcasescenario gaat Korneyevs zwarte humor niet verloren: “Sovjetstraling is de beste straling ter wereld.” Hij staat nu bekend om deze grap, die hij in zijn repertoire voor 20 jaar.

Foto’s: PNNL Bibliotheek

Het bericht De man die de voet van een olifant aantrof in de kelder van Tsjernobyl verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

Niemand hoeft meer te weten, had de DDR-leiding de dag ervoor besloten. Op die 28 april 1986 waren er alarmerende berichten afkomstig van de Zweedse kerncentrale Forsmark, ten noorden van Stockholm. De meettoestellen daar lieten ineens vijf tot zes keer hogere stralingswaarden zien dan normaal. En een reden voor de verhoogde radioactiviteit kon niet worden gevonden.

Pas toen Finland even later significant hogere waarden rapporteerde, ontstond er een vermoeden. Er staat een oostenwind, dus de radioactieve luchtmassa’s komen blijkbaar uit de Sovjet-Unie. Maar dat, onder leiding van de hervormer Michail Gorbatsjov gedurende een jaar, is stil. In antwoord op een verzoek van Zweden verklaarde het Sovjet Atoomenergieagentschap zelfs dat het ‘geen informatie over een incident’ had.

Pas op de avond van dag twee, toen de Westerse media lang hadden gespeculeerd over een nucleaire ramp in de Sovjet-Unie, geeft het Moskou-bureau TASS een ongeval toe. Er vond een ramp plaats in een kerncentrale in Tsjernobyl, 130 kilometer verwijderd van de hoofdstad Kiev. Twee mensen werden gedood en ‘er werden dringende maatregelen genomen om de gevolgen te verhelpen’.

De werkelijke omvang van de ramp blijft onduidelijk voor DDR-burgers. Terwijl de Sovjet-Unie toegeeft dat ‘een bepaalde hoeveelheid radioactief materiaal ontsnapt’, kondigt het Staatsbureau voor Atoomveiligheid aan dat er voortdurend metingen worden uitgevoerd om de radioactiviteit te controleren. Momenteel worden echter ‘geen waarden van radioactiviteit gemeten die gezondheidsrisico’s kunnen opleveren’.

De officiële autoriteiten van de Bondsrepubliek reageren in het begin op dezelfde manier. Bondsminister van Binnenlandse Zaken Friedrich Zimmermann benadrukte bijvoorbeeld dat elk risico in Duitsland ‘absoluut uitgesloten’ moet worden. De radioactiviteit is alleen hoog binnen een straal van 50 kilometer rond de reactor, maar de Bondsrepubliek ligt 2000 kilometer verderop.

De radioactieve wolk had Duitsland op dat moment al bereikt. Dit blijkt uit meetwaarden die voor toenemende onzekerheid zorgen. Noch in de Bondsrepubliek Duitsland, noch in de DDR is er een catalogus van maatregelen die van kracht worden als zich een scenario voordoet zoals het falen van het Tsjernobyl-systeem, dat door het Internationaal Atoomenergieagentschap is geclassificeerd als een ‘catastrofaal ongeval’.

In West-Duitsland, waarvan de deelstaten niet eens uniforme grenswaarden hebben, hoopt zich een golf van paniek op. Melk en bladgroenten mogen volgens sommige deelstaten niet meer worden gegeten. Anderen waarschuwen in eerste instantie alleen dat het belangrijk is om groenten grondig te wassen. Een paar dagen later worden tonnen groenten in beslag genomen en vernietigd. Kinderen mogen niet meer in de zandbak spelen en volwassenen moeten binnen blijven als het regent.

Schoolreizen naar de DDR worden afgelast en boeren in Nedersaksen wordt gevraagd om onmiddellijk onder bladgroenten te ploegen. Volkstuinders moeten ook de bovenste laag aarde van hun bedden verwijderen om blootstelling aan straling door radioactieve neerslag te voorkomen.

De kopstorm, die in realtime op radio en televisie in de DDR wordt uitgezonden, zet de leiding van de SED onder druk. Mensen vertrouwen de officiële verzekering niet, zoals een grap onthult: ze leven nu in de mooie toekomst die de SED altijd heeft beloofd. Het enige is dat het nog steeds niet te zien is.

Op 1 mei, de feestdag van de arbeidersklasse, bestelde de partij drie hooggeplaatste experts van Günter Flach, de directeur van het Centraal Instituut voor Nucleair Onderzoek Rossendorf, Karl Lanius, hoofd van het Academie Instituut voor Hoge-Energiefysica, en Wolfgang Krüger van het Staatlichen Amt für Atomsicherheit tot het nieuwsprogramma ‘Aktuelle Kamera’. Het drietal verzekert unaniem dat ‘in geen enkele fase van de ontwikkelingen na het ongeval enig gevaar is geweest voor mens of milieu in de DDR’.

De radioactiviteit heeft ‘op geen enkele manier de grenswaarden bereikt’, benadrukt Karl Lanius, en ‘de huidige status is dat het al aan het vervallen is.’ Er is geen echt gevaar. ‘Ik zou deze rapporten zien, die gehyped zijn dat mensen in gevaar zijn en in kamers moeten blijven, onder het motto van paniekzaaierij.’

Een ‘westers opruiend spektakel’, schrijven de kranten in de DDR. Deze ‘lasterlijke propagandacampagne’, die de leiding van de USSR beschuldigt van geheimhouding bij de aanpak van het reactorongeval, dient alleen maar tot ‘politieke bronvergiftiging’. Alles is erop gericht om ‘de ontwapeningsvoorstellen van de Sovjet-Unie te verdraaien en haar geloofwaardigheid te verminderen’ om haar eigen ‘bewapenings- en confrontatiecursus’ ongestoord te kunnen voortzetten.

De tragedie van Tsjernobyl, die werd aangewakkerd door een aaneenschakeling van menselijke en technische mislukkingen, is uitgegroeid tot een strijd op het slagveld van de Koude Oorlog. Met regelmatige berichten over de ‘stabilisatie van radioactiviteitsniveaus op een laag niveau’, nieuws over ongevallen in reactoren in Groot-Brittannië en citaten van Westerse experts die waarschuwen voor ‘hysterie’ vanwege de verhoogde stralingsblootstelling, proberen de media in de DDR bagatelliseren de gevolgen van de ramp.

De melk in de DDR blijft drinkbaar, groenten zijn gezond en alle speeltuinen zijn open. De leiding van de DDR vertrouwt op experts van de Wereldgezondheidsorganisatie die hadden aangekondigd dat ‘alleen in het rampgebied er behoefte is aan speciale maatregelen en gedragsregels’.

Op 7 mei, negen dagen na de GAU in Blok 4 van de energiecentrale, begint de 39e Internationale Vredestocht in de Oekraïense hoofdstad Kiev. De Bondsrepubliek, Italië, de VS en een half dozijn andere landen hebben de deelname van hun chauffeurs opgezegd. Een DDR-coureur, Uwe Ampler uit Leipzig, wint de 6,7 kilometer lange proloog door de stad. Ook in het rampgebied worden de volgende drie fasen uitgevoerd. Alsof de nabijgelegen nucleaire ruïnes niet nog rookten.

Het bericht Hoe de DDR de kernramp in Tsjernobyl tot zwijgen bracht verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

Veel van de gevolgen van die fatale dag zijn goed weergegeven in de serie: De hele stad werd geëvacueerd en een zone met een straal van 30 kilometer, de zogeheten nucleaire exclusiezone, is nog altijd verboden om zonder toestemming te betreden. Binnen drie maanden na de ramp overleden meer dan 30 mensen aan de gevolgen van stralingsziekte.

In de weken, maanden en jaren na de kernramp zijn er ook nog de nodige vreemde dingen gebeurd. Dit zijn een aantal onverwachte bijeffecten van het grootste nucleaire incident ooit.

Al direct na de ramp is een groot reuzenrad geopend om de bevolking te vermaken. Het pretpark Pripyat zou op 1 mei 1986 worden geopend, vijf dagen na Tsjernobyl. Maar hoewel het park uiteindelijk nooit officieel is opengegaan en nooit bezoekers heeft verwelkomd, ging het reuzenrad op 27 april wel draaien om de bewoners te vermaken, meldt Atlas Obscura.

Artsen hebben vrouwen in West-Europa ten onrechte geadviseerd abortus te plegen uit angst dat de baby’s gezondheidsproblemen zouden krijgen. Zelfs artsen hadden direct na de ramp last van “stralingsfobie”. Volgens The International Atomic Energy Agency zijn er in West-Europa tussen de 100.000 en 200.000 zwangerschappen afgebroken, omdat de moeders werd verteld dat de ramp in Tsjernobyl voor gezondheidsproblemen kon zorgen bij de nog ongeboren kinderen.

Twintig jaar na de ramp concludeerde de Wereldgezondheidsorganisatie WHO dat de stralingsdoses in het westen van Europa niet hoog genoeg waren om zwangerschappen in gevaar te brengen. In het nabij Tsjernobyl gelegen Wit-Rusland was wel een toename te zien van kinderen met geboorteafwijkingen.

Graffiti-artiesten maakten rare schaduwachtige figuren op de muren van gebouwen. In de jaren na de ramp zijn er verschillende graffiti-artiesten naar de verboden zone gereisd om daar herinneringstekeningen en -portretten op muren te spuiten. Een steeds weer terugkerend motief in het gebied zijn schaduwachtige kinderfiguren die de geest van de voormalige bewoners moeten voorstellen.

Auto’s roesten helemaal kapot, maar bomen en planten blijven groeien. Fotograaf David McMillan is de afgelopen 25 jaar meerdere malen op bezoek geweest in de nucleaire exclusiezone. Hij heeft vastgelegd hoe auto’s, gebouwen, spullen en Sovjetpropaganda in de halsoverkop verlaten stad langzaam vergaan.

In 2009 bleek een portret van oprichter Vladimir Lenin, van de Communistische partij helemaal weggevaagd. Andere plekken, zoals een verlaten boekwinkel en een leeg pretpark, waren helemaal overwoekerd door planten en bomen.

Toeristen leggen enge poppen in verlaten bedden en vensterbanken. In tegenstelling tot wat je misschien zou denken, zijn de enge poppen die overal in de verboden zone rond Tsjernobyl te zien zijn, niet door bewoners achtergelaten. Hoogstwaarschijnlijk zijn ze neergelegd door “ramptoeristen”, die voor een extra dramatisch effect vensterbanken en de bedden van een verlaten peuterspeelzaal hebben uitgekozen.

Het is verboden om in de exclusiezone te wonen, maar veel oudere vrouwen zijn toch teruggekeerd. Het water en de bodem van de nucleaire exclusiezone rond Tsjernobyl zijn nog steeds vervuild en daarom is het wettelijk verboden daar te wonen. Maar toch is het gebied niet helemaal verlaten. In de nasleep van de ramp zijn honderden bewoners ondanks veiligheidswaarschuwingen en blokkades weer teruggekeerd naar hun huizen.

De groep staat bekend als ‘de kolonisten’ en leidt een rustig leven in het stralingsgebied. De meesten zijn oudere vrouwen van in de zeventig en tachtig die liefkozend ‘De babusjkas van Tsjernobyl‘ worden genoemd.

Straathonden zijn waarschijnlijk gaan paren met wolven. Toen de bewoners van Pripyat werden geëvacueerd mochten ze hun honden niet meenemen. Volgens MamaMia.com renden ze nog wel achter de bussen aan waarin hun baasjes voorgoed verdwenen. Tegenwoordig wonen er nog steeds nakomeling van de huisdieren in de exclusiezone.

Terwijl sommigen ten prooi gevallen zijn aan de wolven, zijn anderen er juist mee gaan paren, stelt SPCA Intrnational. De honden die nu in het gebied wonen zijn groot en robuust en inderdaad wolfachtig.

 De Europese bruine beer keerde na meer dan een eeuw terug naar de regio. Voor de ramp was de Europese bruine beer al meer dan een eeuw niet gezien in het gebied rond Tsjernobyl. Maar in 2014 legde een Oekraïnse bioloog de aanwezigheid vast van een bruine beer in de nucleaire exclusiezone. Een aantal jaar daarvoor waren er al duidelijke aanwijzingen dat beren waren teruggekeerd naar de regio.

Wetenschappers hebben een bedreigde paardensoort losgelaten in het gebied. In 1998 zijn de met uitsterven bedreigde Przewalski-paarden losgelaten in de wildernis vlakbij de kerncentrale. De paarden lijken bij de afwezigheid van mensen weer helemaal op te bloeien.

Bij vogels en knaagdieren in het stralingsgebied zijn tumoren en staar vastgesteld. Tot op de dag van vandaag hebben sommige kleinere dieren rondom Tsjernobyl, zoals vogels, knaagdieren en insecten, afwijkingen die door wetenschappers worden toegeschreven aan het hoge stralingsniveau. Daaronder tumoren, staar en kleinere hersenen, die zullen nog een aantal generaties treffen, maar de soorten waarschijnlijk niet voorgoed veranderen.

In melk van koeien buiten de exclusiezone is cesium-137 aangetroffen, een radioactieve isotoop. Bij de ramp is ook cesium-127 vrijgekomen, een radioactieve isotoop die minstens een generatie lang gevaar kan opleveren voor mensen.

In 2018 hebben wetenschappers vastgesteld dat koeien nog steeds cesium-137 binnen krijgen via hun eten, daarmee vergiftigen ze ook mensen via hun melk. Ook in melk van koeien uit verder van Tsjenobyl afgelegen gebieden in Oekraïne, is cesium aangetroffen in hoeveelheden die vijf keer zo groot is als veilig wordt geacht voor volwassenen en twaalf keer zo groot voor kinderen.

Het bericht Vreemde dingen die gebeurden na de Tsjernobyl-ramp verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

De historische fictiereeks over de kernramp in Tsjernobyl (26 april 1986) werd vorig jaar alom geprezen in de internationale pers. De reeks won ook talrijke prijzen, waaronder een Golden Globe en een Daytime Emmy voor beste reeks. Met ‘Chernobyl’ kan Canvas, na onder andere ‘The Handmaid’s Tale’ en ‘True Detective’, dus andermaal uitpakken met een internationale topproductie.

‘Chernobyl’ vertelt in vijf afleveringen het verhaal van de ontploffing in de kerncentrale in toenmalige Sovjetrepubliek Oekraïne, de rampzalige gevolgen ervan voor de omgeving en de omwonenden, en de race tegen de tijd van brandweer en technici om mensen te redden en erger te voorkomen. Maar ze toont ook hoe de Sovjetautoriteiten probeerden de ware oorzaken van de ramp te verdoezelen en hoe één man bleef vechten om ze aan het licht te brengen.

De reeks wordt alom geprezen om haar intense vertolkingen, de realistische en accurate sfeerschepping en algemene productiekwaliteiten, maar vooral ook om de ontmaskering van de manier waarop de overheden de waarheid probeerden te verhullen. Recensenten zien daarin parallellen met de hedendaagse problematiek van ‘fake news’.

‘Chernobyl’: vanaf woensdag 15 april om 22.00 uur op Canvas, drie weken lang (telkens twee afleveringen) en meteen integraal op canvas.be.

Voorafgaand aan de fictiereeks is er op 15, 22 en 29 april ook telkens een aflevering van de driedelige reeks In de ban van Tsjernobyl, waarin Jan Balliauw praat met de echte mensen achter enkele van de personages uit de fictiereeks. Meer daarover lees je hier.

Centraal in het verhaal staan drie hoofdpersonages. Valery Legasov (Jared Harris, Mad Men, The Crown, The Expanse) is een toonaangevende kernfysicus die als een van de eersten de omvang van de kernramp beseft. Boris Shcherbina (Stellan Skarsgård, Breaking the Waves, The Hunt for Red October, Good Will Hunting), vicepremier van de Sovjet-Unie, krijgt van het Kremlin de opdracht de nucleaire crisis in Tsjernobyl onder controle te krijgen. Ulana Khomyuk (Emily Watson, Breaking the Waves, Hilary and Jackie) is een kernfysica die koste wat het kost het mysterie rond het ongeluk wil ontrafelen. In de eerste uren na de ramp is de omvang ervan nog niet duidelijk, waardoor medewerkers van de kerncentrale en de hulpdiensten aan grote gevaren worden blootgesteld.

Doorheen de reeks probeert het trio Legasov, Shcherbina en Khomyuk de waarheid over de ramp te achterhalen, terwijl alle inwoners van de nabije stad Pripyat en de omliggende gebieden worden geëvacueerd. Decennia later kunnen zij nog steeds niet terugkeren naar het besmette gebied, en de gevolgen van de kernramp voor alle betrokkenen zijn ongezien.

Paul Ritter (Quantum of Solace, Vera, The Hollow Crown), speelt de rol van Anatoly Dyatlov, een ingenieur die door een fout gelopen veiligheidstest mee aan de basis lag van de ramp. Adam Nagaitis (The Terror) is Vasily Ignatenko, een brandweerman die als een van de eersten ter plekke was. Jessie Buckley (Beast), speelt zijn vrouw Lyudmilla Ignatenko. Adrian Rawlins (Harry Potter) is hoofdingenieur Nikolai Fomin en Con O’Neill (Harlots) Viktor Bryukhanov, manager van de nucleaire site.

Scenarist Craig Mazin baseerde zich onder meer op de getuigenissen van de inwoners van Pripyat (de nu verlaten spookstad nabij Tsjernobyl), zoals die werden opgetekend door de Wit-Russische Nobelprijswinnares Svetlana Alexievich in haar boek Voices from Chernobyl. De meeste personages zijn gebaseerd op historische figuren. Alleen wetenschapster Ulana Khomyuk (vertolkt door Emily Watson) is een samenstelling van verschillende figuren.

De reeks werd grotendeels opgenomen in Litouwen, onder meer in Fabijoniškės, een stadswijk van Vilnius die nog helemaal de authentieke sfeer uitademt van grauwe Sovjet-wijken. De wijk werd gebruikt om het Oekraïense stadje Pripyat te portretteren. De niet meer gebruikte kerncentrale van Ignalina, eveneens in Litouwen, is van hetzelfde type van die van Tsjernobyl en kon dus perfect als plaats van de ramp fungeren.

Het bericht Vanaf vanavond op Canvas: ‘Chernobyl’ verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

De nooddiensten verzekerden zondag in een mededeling dat het vuur onder controle was en dat geen toename van de radioactiviteit in de lucht was gemeten. Zaterdag hadden ze nochtans ‘moeilijkheden’ gemeld, aldus het Belgische persagentschap Belga, bij de blusinspanningen door een stijging van de radioactiviteit op sommige plaatsen.

De autoriteiten verzekerden ook dat er geen gevaar was voor de omliggende dorpen. Twee vliegtuigen, een helikopter en een honderdtal brandweerlui zijn ingezet om de brand te blussen.

Het bericht Oekraïne bestrijdt bosbrand in verboden zone van Tsjernobyl verscheen eerst op IJzeren Gordijn.