Vergeleken met de evangelische kerk met ongeveer zes miljoen leden, had de katholieke kerk iets meer dan één miljoen leden, ofwel 6,5 procent van de bevolking van de DDR. Ze behoorden tot de zes jurisdicties: Oost-Berlijn, Dresden-Meissen, Görlitz, Erfurt-Meiningen, Magdeburg en Schwerin. Hun bisschoppen, van wie sommigen als bestuurders werkten, vormden de Bisschoppenconferentie van Berlijn. Het ‘basiswerk’ vond plaats in 811 parochies of pastorale zorgcentra. Hiervoor waren ongeveer 1.000 seculiere priesters en meer dan 120 religieuze priesters beschikbaar.

De katholieke kerk was nooit een probleem voor de DDR-staat. In stilte maakten ze afspraken. De voormalige staatssecretaris van Kerkelijke Zaken in de DDR, Hermann Kalb (CDU), bevestigde: “De loyaliteit van de katholieke kerk was een stevige gok voor de SED en de regering. Daar kon ze op rekenen.” Het was een gebaar van concessie van de staat dat de door de protestantse kerk in een topontmoeting met Erich Honecker op 6 maart 1978 onderhandelde sociale opvang voor kerkpersoneel ook stilzwijgend werd overgedragen aan de katholieke kerk. Ze hoefde niet extra te onderhandelen.

TOPGESPREKKEN
Twee inhoudelijke discussies op het hoogste niveau, die men zich later niet meer herinnert, waren gunstig voor de goede verstandhouding. Ze werden geleid door de staatshoofden van de DDR in 1974 (Willi Stoph) en 1981 (Erich Honecker) met de voorzitter van de Berlijnse Gewone Conferentie en later de Bisschoppenconferentie kardinaal Alfred Bengsch en bisschop Gerhard Schaffran.

DIPLOMATIE
Na de sluiting van het viermachtsverdrag in 1971 en speciale overeenkomsten tussen Bonn en Berlijn, werden officiële contacten gelegd tussen het Vaticaan en de DDR. Het eerste hoogtepunt was het bezoek van aartsbisschop Agostino Casaroli, de minister van Buitenlandse Zaken van het Vaticaan, in de zomer van 1975 op officiële uitnodiging van de DDR-regering. Als resultaat van de gesprekken heeft Paus Paulus VI. na een schandelijke periode van een jaar kreeg de Berlijnse Gewone Conferentie op verzoek van de DDR-leiding de status van een onafhankelijke, territoriale Bisschoppenconferentie.

PAUSELIJKE AUDIENTIE
De officiële audiëntie van de DDR-partij en staatshoofd ter gelegenheid van zijn bezoek aan Italië in 1985 met paus Johannes Paulus II in het Vaticaan zorgde voor een aanzienlijke waardering voor Erich Honecker en de DDR. Erich Honecker nodigde de paus uit om de DDR te bezoeken.

VOORBEREIDENDE WERKZAAMHEDEN
Uiterlijk sinds het katholieke kerkcongres in Dresden in 1987 zijn er onderhandelingen gaande tussen de regering van de DDR en de katholieke kerk ter voorbereiding van het bezoek van de paus aan de DDR. Daarbij volgde de regering de aansporing van de bisschoppen, want de politbureaucratie (met uitzondering van Honecker) werd niet gesticht door een dergelijk bezoek. De hoofdlijnen van het programma waren al bepaald en de onderwerpen van het gesprek van de paus met Honecker waren geschetst. Na maandenlange onderhandelingen stond het bezoek van Johannes Paulus II gepland voor juli 1990. Een tegenbezoek aan Honecker zou plaatsvinden in de ambtswoning van de Staatsraad voordat de paus voor de katholieke christenen in de DDR zou zorgen.

Er was geen goedkeuring voor het verzoek om de paus per helikopter naar West-Berlijn te laten vliegen voor een mis. Daartoe zouden 50.000 christenen uit West-Berlijn moeten worden toegelaten tot een mis voor de St. Hedwig-kathedraal in het oostelijke deel van de stad. Op het programma stond een bijeenkomst van katholieken in Erfurt, waarvoor speciale treinen werden ingezet. Een reis van de Paus naar het katholieke Eichsfeld was ook gepland per helikopter. (Stations die paus Benedictus XVI op soortgelijke wijze twee decennia later voltooide tijdens zijn bezoek aan Duitsland in de nieuwe deelstaten).

EER
Hooggeplaatste vertegenwoordigers van de katholieke kerk gingen altijd in op de uitnodigingen om officiële vieringen bij te wonen, zoals jubilea van de DDR. Ze sloten zich ook aan bij de rij weldoeners op de 70e en 75e verjaardag van Erich Honecker. Bij het feliciteren van bisschop Bernhard Huhn: “Ik zou de vrijheid willen nemen om u namens de voorzitter en de leden van de Bisschoppenconferentie van Berlijn van harte te zegenen… En daarom zou ik u een christelijk verjaardagscadeau willen geven – ons gebed.”

ROLMODEL SELECTOR
Decennialang fascineerde het katholieke Eichsfeld in het noorden van Thüringen de waarnemers van de politbureaucratie bij elke zogenaamde volksverkiezing in de DDR. De steden en gemeenten in deze regio waren altijd de eersten die een opkomst van bijna 100% rapporteerden. De gelovigen zagen het als hun plicht om samen met de pastoor na de ochtenddienst de ‘kandidaten van het Nationale Front’ te kiezen. Na de val van het communisme is uit deze regio niets meer vernomen over vervalste verkiezingsuitslagen.

WOORDEN VAN DANK
De katholieke bijeenkomst in Dresden in 1987 met 80.000 gelovigen was een uiting van de nauwe betrekkingen tussen de staat en de katholieke kerk. Kardinaal Joachim Meisner: “Onze gelovigen zijn ook burgers van dit land. Uw hulp die u op de katholieke bijeenkomst heeft gegeven, zal hen de ervaring geven om als katholieke burgers geaccepteerd te worden, zich niet als paupers te hoeven voelen zoals we zijn ondersteund, maar als gelijkwaardige en gerespecteerde burgers.” Kardinaal Meisner sprak over een ‘belangrijke dag voor de kerk in ons land’.

In een gesprek met de pers benadrukte prelaat Lange dat er in de jaren van voorbereiding van deze bijeenkomst “professionele en constructieve samenwerking” was geweest tussen staat en kerk.

UITNODIGINGEN
Officiële vertegenwoordigers van de staat werden uitgenodigd voor een pauselijke mis in de St. Hedwig-kathedraal om in 1988 afscheid te nemen van de Berlijnse bisschop Joachim Meisner uit Berlijn. Bovendien ontving de toenmalige DDR-staatssecretaris voor Kerkelijke Zaken, Kurt Löffler, een uitnodiging van Meisner om in februari 1989 aan te treden als aartsbisschop van Keulen. Voor de verhuizing van Meisner naar Keulen werd een goederenwagen van de Deutsche Reichsbahn met meubels, antiek enz. genereus verzegeld.

STASI-CONTACTEN
Er vond regelmatig overleg plaats tussen de katholieke kerk en overheidsinstanties, waaronder de MfS. De verbindingen met de regering, namelijk met de staatssecretaris van Kerkelijke Zaken, werden onderhouden door prelaat Gerhard Lange. De gewone raadsleden Paul Dissemond (tot 1987) en Josef Michelfeit werden genoemd als gesprekspartners van het ministerie van Staatsveiligheid. Advocaat Wolfgang Vogel werd berecht voor individuele oplossingen voor opkomende problemen.

AANWERVINGEN
Het ministerie van Staatsveiligheid ging met bijzondere zorg om met de rekrutering van katholieke geestelijken. Details van de methoden zijn te vinden in een proefschrift van de Stasi-officier Bernd K., alias Meyer, uit Heiligenstadt im Eichsfeld. Alleen al in het aangrenzende district Worbis zijn sinds 1984 19 kerkelijke functionarissen en hoogwaardigheidsbekleders, waaronder 13 predikanten, operationeel verwerkt door de Stasi. Ze werden vermeld onder aliassen zoals ‘Prediker’ of ‘Partner’. Het leiderschap van de katholieke kerk in de jaren negentig: “Niet iedereen heeft de kracht gehad om te weigeren… Tot nu toe hebben sommige mensen hun contacten toegegeven.”

GEHEIME DEAL
Een week voor het begin van een protestantse kerkconventie in het voorjaar van 1988, bezetten 21 mensen, waaronder verschillende katholieken, de katholieke Marien-kathedraal in Erfurt. Na een zondagse dienst bleven de veelal jonge mensen met kinderen twee dagen in de kathedraal om publiekelijk stelling te nemen tegen het uitreisverbod en de intimidatie door de Stasi. In een mantel-en-dolkoperatie mochten alle bezetters naar de Bondsrepubliek emigreren – na langdurige onderhandelingen met onder meer de toenmalige vicaris-generaal van Erfurt en later de Berlijnse bisschop Georg Sterzinsky en de betrokkenheid van Honecker. De voorwaarde was: Stilte! En iedereen was stil. Een getrouwd stel was wat langer in de DDR gebleven om de stilte te verzekeren, dus als een soort belofte. De kerk zweeg zelfs na 1990.

HULPELOOS
Een week nadat de kathedraal bezet was, overhandigden jonge katholieke christenen in de Lutherkerk in Erfurt een brief met hun zorgen aan de SPD-politicus en Brandt vertrouweling Egon Bahr. Ze werden vervolgens gearresteerd, sommigen veroordeeld tot gevangenisstraffen in Karl-Marx-Stadt, het vroegere en huidige Chemnitz, opgesloten in Bautzen en later “verkocht” aan het Westen. Volgens hun eigen verklaringen ontzegde de katholieke kerk hen elk juridisch advies.

ALLEEN GELATEN
In 1988 namen katholieke zusters Caritas de taak over om voedsel enz. te leveren aan DDR-burgers die bereid waren te emigreren in de overvolle Permanente Vertegenwoordiging van de Bondsrepubliek in de Hannoversche Strasse in Berlijn. U kon altijd rekenen op de betrouwbaarheid van deze hulp.

Zelfs toen de evangelische kerk haar huizen opende voor oppositiegroepen en vele anderen die hielpen om de ommekeer in de DDR te bewerkstelligen, hielden de katholieke geestelijken hun kerken gesloten. Veel katholieke christenen voelden zich met rust gelaten en sloten zich aan bij de protestanten. De katholieke kerkleiding weigerde en sprak zich onder de paraplu van de kerk uit tegen dergelijke acties.

INZICHT
Kardinaal Georg Sterzinsky zei korte tijd na de val van de DDR: “We zullen nog veel moeten nadenken over wat ons falen aan katholieke kant feitelijk heeft veroorzaakt. De kennis is nog niet gerijpt.”

Het bericht Katholieke Kerk vermeed contact met de Stasi verscheen eerst op IJzeren Gordijn.

Stefan Niedzielak werd geboren in 1914 in Podolszyce (tegenwoordig Płocka). Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte hij in de parochies van Wiskitka, Bolimów en Łowicz. Hij was kapelaan van het district Łódź van het Nationale Leger. Hij nam deel aan de Opstand van Warschau. Na de oorlog was hij lid van de Freedom and Independence Association.

In 1956 werd hij rector van de kerk van St. Karol Boromeusz in Warschau Powazki en directeur van de begraafplaats. Van 1961 tot 1977 werkte pater Niedzielak als pastoor in Praag in de parochie van Onze-Lieve-Vrouwe van Loreto. In 1977 keerde hij terug naar Porezki, naar de parochie van St. Charles Boromeus, waar hij betrokken was bij de organisatie van patriottische missen op de jubilea van nationale feestdagen. In zijn preken werd de pater vermaand voor de waarheid over het Katyn bloedbad.

Op zijn initiatief, in de jaren ’80, werd het Heiligdom van de ‘Gevallenen en vermoorden in het Oosten’ opgericht in de kerk van St. Charles Boromeus. Pater Niedzielak was mede-oprichter en initiatiefnemer van de setting van het Katyn Cross op de militaire begraafplaats in Powazki. Hij steunde de onafhankelijkheidsoppositie. Hierdoor werd hij getreiterd, hij kreeg dreigbrieven. Hij werd bewaakt door de veiligheidsdienst. Hij overleed in de nacht van 20 op 21 januari 1989. In de pastorie van Powazkowska in Warschau werd hij gevonden door een dominee en een kerkpriester, nadat hij niet verscheen bij de ochtendmis, die hij moest leiden.

In 2018 gingen de dossiers over de dood van pater Stefan Niedzielek en de kapelaan van de solidariteit van Bialystok Fr. Stanisław Suchowolcde van het Regionaal Parket in Warschau naar het Instituut voor Nationale Herdenking. De dossiers omvatten 11 ordners over de moord van Fr. Niedzielek en 7 ordners van dossiers op obstructie in 1989 van het onderzoek naar de dood van Fr. Suchowolc.

De geestelijke overleed in januari 1989. Volgens het officiële standpunt van de toenmalige autoriteiten stierven beide priesters als gevolg van ongevallen in hun eigen appartementen: Pater Niedzielak als gevolg van een val met een dwarslaesie tot gevolg, en pater Suchowolec door kortsluiting in een elektrische kachel, aldus een opgesteld persbericht.

Het bericht De onverklaarbare dood van pater Stefan Niedzielek verscheen eerst op IJzeren Gordijn.